Het Komt Goed, Alles sal reg kom

Eerst flink druk weer met wat frees werk. Het blijft toch kriebelen … En toen allemaal in de auto, en hup richting Epe. Daar hebben we eindelijk weer wat caches gezocht en gevonden. Voor het eerst weer een dagje uit. Het zag er zo mooi uit met de sneeuw.  Iedereen in een goede bui. Ook nog leuk een broodje gegeten in een restaurantje. Heel gezellig.
Lisette vond het natuurlijk helemaal leuk. Eindelijk weer een beetje cachen, lekker buiten, en ik ook nog mee. Super.  Wat heeft iedereen genoten.

’s Middags heeft Lisette nog leuk even en spelletje gespeeld met de kinderen, ik deed even mijn ogen dicht…En die gingen geloof ik een uur later psas weer open. Geloof dat ik een beetje moe was…

Later zelfs nog eten gekookt. Goed he.

Ik heb net het grootste compliment gekregen wat er bestaat.

We boffen toch met zo’n papa.

Voor mij voelt het alsof ik zo weinig voor ze kan doen. Maar voor hun is het heel anders. Ik doe de dingen op een andere manier, minder fysiek, meer op het gevoel denk ik. Praten, grapjes maken. luisteren.
Wel heerlijk om zomaar zoiets te horen.

En vandaag weer flink bezig geweest. Ijzer zagen, boren. Ik heb er een zere arm van gekregen. Maar ja, de treinbaan moet een automatische spoorwegovergang krijgen. En ik kon dat heerlijk buiten doen.

Ook nog even kennis gemaakt met onze nieuwe huisarts. Goed kunnen praten. Hij heeft al vaker iets dergelijks meegemaakt.

Vandaag de kinderen uitgelegd wat epileptische aanvallen zijn en waarom papa ze soms heeft. Eindelijk wilde Myrthe ook luisteren. En ze snapten het ook. En indirect kon ik ook over de tumor(en) praten. En nu zeiden ze dat ze nu ook niet meer bang hoefden te zijn voor het schudden. .
Papa is geopereerd. En heeft nu een litteken in zijn hoofd. Net als Danique op haar hand. O ja….En dat vindt papa’s hoofd soms niet zo leuk. Dan krijgt papa een soort storm in zijn hoofd. En dat begint bij een regendruppeltje bij het littekentje.
En die laat dan zomaar zijn been bewegen, en dan zijn arm en buik en hoofd, net een storm. Helemaal vanzelf. En papa kan dan niet stoppen. Maar hij heeft wel medicijn druppeltjes. Die moet je in de mond smeren en dat gaat heel snel in de adertjes naar het littekentje in het hoofd. En dan wordt alles weer helemaal rustig. Alleen papa is dan wel heel moe geworden. Het lijkt dan net alsof hij heel lang heeft hard gelopen.
Nou Myrthe snapte het volledig. En was helemaal rustig. Ik kreeg de indruk dat Danique er nog even over na moest denken. Geeft niet. Je moet ergens beginnen.

En verder prijs ik me zelf gelukkig met wat ik om me heen heb.
De beste vrouw ,lieve kinderen, familie, vrienden, lieve mensen in de straat, niet 1 lieve predikant maar 2. Een hele grote Open kring, Een goede huisarts. Goede ‘menselijke’ specialisten.

Volgens mij zeg ik dit wel vaker, ik meen het, en het ligt natuurlijk aan de tumor in het korte termijn geheugen, ik ben natuurlijk vergeten dat ik het al eerder gezegd heb.
Ik wankel als ik loop, maar ik loop.
Ik kan me soms niet concentreren, maar ik doe.
Ik heb soms verdriet, maar ik lach.
Ik kan soms dingen niet, MAAR NOG HEEL VEEL WEL!
Dus ik leef!

Wat een gekke dag zeg. Ik stond op met wat zal ik eens gaan doen. Kon maar nergens aan beginnen. Veel nadenken over onderdelen voor een voeding voor de treinbaan. Nou en nadenken duurt tegenwoordig lang. En ik kan zelfs twee of drie keer over het zelfde denken. leuk he… Veel nadenken over onderdelen voor een voeding voor de treinbaan.Veel nadenken over onderdelen voor een voeding voor de treinbaan.Veel nadenken over onderdelen voor een voeding voor de treinbaan. Maar uiteindelijk ben ik er uitgekomen. En slim ook. Conrad gaf 7,50 korting bij een bestelling vanaf €100 en €5 vanaf €50. Dus ik moest even rekenenen. Bestelling in tweeen knippen. Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd, zo ben ik ook nog wel, hahaha.

Nu loop ik steeds moeilijker. En ik heb een heel doof gevoel in mijn linkervoet/ tenen. Maar nu heeft Lisette mijn linker voet zo enorm goed gemasseerd. Ik zou bijna kunnen sprinten door de kamer. Ik heb zo veel gevoel in die voet gekregen. En het trok helemaal door mijn been naar mijn hoofd toe. Heel erg gek. ’s Ochtends voelde ik het nog. Zelf oefen ik me ook een ongeluk. Je weet maar nooit wat het voor een uitwerking heeft.  De voetmassage was in iedergeval heel fijn.

Het was een heel fijn gesprek. Met ons drietjes. Open waar we mee zaten, de kinderen, het werk geloof. De rust van mij. Uitvaart.
Wat boffen we toch met onze gemeente. En met onze predikant. Het voelt goed dat je weet dat er veel mensen zijn die je willen en kunnen helpen. Voor mij, en belangrijker zelfs voor Lisette.
Als er zoiets bestaat, Ik heb het toppunt van rust bereikt.
Ik heb nog wel verdriet. Vooral wanneer ik denk over het achterlaten van je dierbaren.

Maar ik heb pas iets gekregen wat niet uit te leggen is.  Een deken van rust. Dat betekent zeker niet opgeven, het tegenover gestelde. Maar het heeft mijn toch al sterke geloof nog meer kracht gegeven.  Daar hebben we het ook nog even over gehad.

Voor Lisette is het soms moeilijk, thuis, werk spanning verdriet,toekomst, werkgever, regeltjes, onduidelijkheid. Gelukkig zijn er veel, heel veel lieve mensen met gevoel om op terug te vallen. Dat hebben we de afgelopen dagen wel gemerkt.

We houden ons sterk. We zijn sterk. En we blijven sterk!

Net weer contact gehad met Dr. Polman mijn neuroloog. Over een andere chemotheraphie.    En zij was van mening dat die nog kon. Ik was wel een bijzonder persoon, dus geen idee wat de uitwerking zou kunnen zijn.  Ik val helemaal buiten alle statistieken. Het nadeel van ook deze kuur is de afbraak van beenmerg. Wat dus weer resulteerd in vermoeidheid, oppassen met ziektes, bloedingen, enz…
Maar…..Het zou best kunnen dat we de tumor iets kunnen stabiliseren. En dat zou ik toch wel heel graag willen.

Verder ben ik samen heel leuk met Myrthe aan het grasstrooien geweest op de treinbaan. We wisselen leuk af. De kinderen vinden het prachtig om te doen, energie genoeg. Gelukkig maar. Mij kost het heel veel energie. Maar het levert ook zo veel op!

Bezig zijn is goed. Wel spannend om alleen te zijn zonder Lisette. Ik denk altijd na over een mogelijk insult. Moet ik niet doen. Maar is niet tegen te houden. Ik ga wel gewoon door met wat ik wil. Dan maar een beetje spannend.
Nou maandag afspraak met Dr. Honkoop de Oncoloog. Dan praten we verder over de chemo.

De vechtlust is er nog steeds

Gisteren weer een aanvalletje gehad. Waarschijnlijk veroorzaakt door druk zijn of door de antibiotica, wie zal het zeggen. Myrthe vond het maar niks. Wilde er ook niet over praten. Het ging gelukkig snel over. Wat druppeltjes in de wangzak en 5 minuutjes van voet naar hoofd schudden. En toen was het weer over. Alleen jammer dat ik nu nog weer moeilijker loop.
Maar Myrthe wil er niks over praten. Ze vind het heel erg akelig. Kan me ook wel voorstellen. Maar toch wel goed dat ze dit een keertje heeft gezien. Zo’n grote aanval moet ze maar niet zien.

Een longontsteking. Ik heb er lang voor moeten sparen. Mijn hele leven, maar dan heb je ook wat. Ik heb dus een longontsteking. Afgelopen nacht liggen piepen en hijgen. Ik kon van mezelf niet slapen. En de dokter vandaag op bezoek gehad om allerlei dingen te regelen en te vragen. En ook dus wat ik nu weer heb. Het lijkt wel een slapstick.

Komt een man bij de dokter met een dodelijke ziekte, heeft zijn lijstje al best vol. Vraagt de dokter: wat zou je nog wensen?
Zegt de man: Nou een longontsteking heb ik nog niet op mijn lijstje. Doe me die dan maar, kan ik’s nachts lekker piepen.

Mooie dagen gehad.

Oudejaarsavond zijn de kinderen opgebleven. En mijn ouders waren bij ons. Leuke film gekeken Brammetje baas. (heel herkenbaar voor Danique). Vuurwerk afsteken. Myrthe vond het heeeel spannend. En Danique met de vingers in de oren.
Gezellig bij papa nog opschoot. En de volgende dag uitslapen…..

Nieuwjaarsdag heel fijn bij mijn ouders nog met de hele familie kunnen eten . De traditonele zoute snijbonen uit het vat. Blote kindertjes in het groene gras. Ik heb maar 3  keer opgeschept. Tjonge lekker zeg. En iedereen heeft gesmuld. Allemaal aan een hele lange tafel. En de koning en koningin in het midden natuurlijk.
(Je moet er niet te veel bij nadenken, anders wordt het heel moeilijk, maar dat is met zoveel dingen nu).

En vandaag heb ik griep. Hoesten, alles doet zeer, koorts. Dus een beetje oppassen met te hoge koorts vanwege de epileptische insulten die dan kunnen ontstaan. Dus ik slik wel wat paracetamolletjes

Ik hoop dat het snel over is.

Verder wens ik iedereen voor het komend jaar:

Liefde!
Denk aan wat een ander meemaakt, help waar mogelijk. Ga niet altijd af op regeltjes, maar volg je hart. Hoor niet alleen maar luister ook. Vergeef, het leven is kort.  Want we zullen het toch met zijn allen moeten doen op deze wereld.

God is groot en niet te bevatten.

Gisteren heerlijke oliebollen van mijn vader gekregen. Heerlijk. Er waren er gelijk al 5 uit de zak verdwenen.

Vandaag zijn de kinderen bij opa en oma. Wij trokken het even niet meer. Zulke drukke dagen. Lisette ziek. Nou ik hoef niemand meer uit te leggen hoe ik me voel. En al helemaal niet met al die prikkels om me heen. Hoesten, verjaardag, praten, zeuren, niet luisteren, vuurwerk, gezellig nog even kletsen met Wilbert ( goedbedoeld). Man, mijn hoofd zat heeelemaal vol.

Dus vandaag even voor mij…..En raad eens wat, ik ben heel druk met de treinbaan bezig geweest. Bergen verven. Landschappen schilderen. Wegen maken. Leuk joh.

En ik had nooit gedacht dat ik dat nog zo goed zou kunnen volhouden.

Even uitrusten.

En na afloop ook zelf de zooi opgeruimd! Zelfs met de knietjes op de vloer, dweilen.
Wie doet me dat na!!! Nu lig ik uitgestrekt op de bank. Even wachten tot er eten komt en Myrthe en Danique. Die zullen wel opkijken. Morgen misschien weer verder.
Maar dan samen met hun. Gaan we stuiken plakken en gras strooien.

Vandaag genoten van alles. Het was leuk met gourmetten. De kinderen waren gezellig. Daarna wel druk geweest met versieren voor de verjaardag van Danique.
En een leuke poster gemaakt.

Eind van de dag zelfs nog een stukje gelopen, en het ging nog best wel goed.
Ik zei al tegen Lisette. Ik ben een mooie treinbaan aan het maken. Is nog niet af.
Nu ben ik in mijn hoofd ook maar nieuwe banen aan het maken, neurobanen.
Zal wel niet kunnen. Maar ik heb altijd geoefend. En ik zou ook na de operatie niks meer moeten kunnen voelen. dus wel. Dus je weet maar nooit.Snoeien doet groeien. En er is gesnoeid, dus moeten die zenuwbanen ook weer een andere weg kunnen vinden.
Ik ga nog even door met oefenen. Het is nog iets te leuk hier.