Dit was met recht een dag met een gouden randje!
De koorts bleek ik verkeerd verstaan te hebben: was 37.6!
Ik heb lekker gewandeld in het Amsterdamse bos langs de Bosbaan waar ze druk aan het roeien waren! Horden hardlopende Amsterdammers tegengekomen en ook een aantal mooie bruggetjes en sluisjes. Tegen 10.45 uur mijn ouders en Myrthe en Danique opgehaald uit de ACTA-parkeergarage. Naar de afdeling gegaan maar Wilbert was net even weg voor een CT-scan. Later kwam de arts en zei dat er nog wat bloed en lucht in zijn hoofd zat door de operatie en dat hij daardoor ook zo’n hoofdpijn had. Dit zou het lichaam zelf oplossen en kon geen kwaad. Vanochtend bleek ook dat z’n infuus niet goed zat: hij kreeg een heel dikke arm. Het vocht ging niet in zijn ader maar in de huid. Daardoor is waarschijnlijk gisteren de pijnmedicatie ook niet goed gegaan via dat infuus.. lekker dan..
Maar goed, Wilbert kwam terug van de CT-scan en was dolblij om Myrthe en Danique te zien! Danique gaf Wilbert meteen een knuffel maar Myrthe vond het allemaal maar niks en wilde het liefst rechtsomkeert maken…Danique had 3 mooie tekeningen voor papa meegenomen die nu het prikbord sieren. Wilbert voelde zich goed, de hoofdpijn was nu bijna weg. Gezellig een halfuurtje gepraat. Myrthe heeft het een tijdje heel serieus vanaf haar stoel aangekeken en toen kreeg papa toch een paar aaien van haar. Wilbert werd moe en toen zijn we even beneden een broodje gaan eten, kon Wilbert rustig zijn warme eten opeten. Daarna samen met de kids een mooie I love you-ballon gekocht, waarmee Danique vol trots door de gangen paradeerde. Wilbert vond hem heel mooi.
De zaalarts kwam nog langs en vond dat alles er goed uitzag: de wond, de reacties van benen en armen waren ook beter dan vlak na de operatie. De verpleegkundige kwam nog de standaardcontroles doen: bloeddruk –toen kwam Myrthe los: dat had zij ook zelf al eens gehad bij haar buisjesoperatie!, de temperatuur mochten ze zelf in het oor meten bij papa: geweldig! 37.0, 37.3 en de zuster mat 37.5. Het infuus werd er uitgehaald en dat was ook zeer interessant om te zien volgens de dames… Het was inmiddels tegen 13.00 uur dus er moest afscheid genomen worden. Na veel knuffels weggegaan en naar mama’s optrekje wezen kijken. Nou dat was ook geweldig: wauw wat hoog (6e etage) en wat een grote badkamer! In de huiskamer op de 4e verdieping van het gastenverblijf een kopje thee gedronken. Danique was direct aan de TV vastgeplakt en Myrthe trok alle boekjes en spelletjes uit de kast hahaha. Daarna met z’n allen ook nog even in het Amsterdamse bos gewandeld. Danique wilde steeds mijn hand vasthouden maar Myrthe niet, die hangt nu erg aan oma Gerda en dat is prima….Toen was het alweer bijna 16.00 uur en tijd om de kinderen uit te zwaaien. Ze gaan nog fijn een paar dagen bij opa en oma logeren, gelukkig vinden ze het daar leuk!
Daarna naar Wilbert: die zag er alweer beter uit dan vanochtend. Toen had hij zijn linkeroog bijna dichtzitten door het vocht/lucht in zijn hoofd, nu niet meer zo..De zuster vroeg of hij zin had om even in een stoel te gaan zitten. Kan ik dat wel, vroeg Wibert? Je kunt toch ook je benen bewegen? De zuster heeft hem geholpen: hij heeft even gestaan en toen een uur in de stoel gezeten. Tegen 17.00 uur kwamen Gert en Ineke nog. Die waren helemaal verbaasd hem zo te zien zitten. Na een uur in de stoel te hebben gezeten heeft Wilbert zelfs nog even de kamer op en neer gewandeld aan de arm van de zuster!!! Supertrots waren we en hij had een glimlach van oor tot oor! Wie had dat kunnen denken, wat zijn we blij! Daarna lekker in bed gaan liggen. Nog 2 mooie tekeningen gekregen: een prachtige van Tom met allemaal stickers van treinen en een hele lange van Niek met een heel mooie groene trein erop. Deze hangen nu mooi achter het bed van oom Wilbert, dank jullie wel! Om 19.00 uur afscheid genomen. Gert en Ineke hadden lekker peertjes/aardappels/kipfilet meegenomen en dat hebben we in de huiskamer van het gastenverblijf lekker opgesmikkeld! Afscheid genomen en toen ik mijn telefoon aan de lader wilde hangen bleek hij op sim-lock te staan! Nee he, wat nu? Ik kon niemand meer bereiken… er zat niks anders op: jas aan en weer op weg naar Wilbert. Gelukkig is hij maar 5 minuten van me vandaan. Hij had zelfs al met hulp gedoucht! Hij heeft snel het probleempje opgelost (wat moet ik ook zonder mijn handige mannetje!), heb hem nog even een dikke knuffel gegeven en toen weer op weg naar mijn kamertje. Daar kon ik eindelijk alle lieve berichten weer lezen en deze lange log typen. Het was een geweldige dag, dat er nog maar veel van zulke mogen volgen!
Maandagmiddag komen Martijn en Marinka hun broer een bezoekje brengen en ik denk dat ik maar eens met de fiets erop uit ga om hier wat caches te zoeken! Weltrusten!
Lisette
De neurochirurg zei dat gisteren ook al, maar wij vonden dat wel erg snel gaan. Ook omdat Wilbert nog niet eens van de afdeling af was geweest, een klein wandelingetje naar de WC hem al buiten adem maakte en nog steeds regelmatig erge hoofd- en nekpijn had.
