Het Komt Goed, Alles sal reg kom

Ben ik weer.

Sigrid is gisteren niet geweest voor de nekmassage. Ik had niet zo’n zin om te gaan slapen.
Maar de ochtend begon met een lach. Nauwelijks nekpijn en het was al bijna 7:00, wat wil je nog meer?
Verder niet heel veel gedaan. Veel uitgezocht wat ik allemaal nog nodig heb voor de modelspoorbaan.
Ik moet toch nog wat dingen veranderen.

’s Middags stiekem   naar de zolder gelopen. Wel de telefoon mee opzak, je weet maar nooit.
Ik moest even een oud apparaat opzoeken die ik wilde gebruiken voor het spoorbaantje.
En wat er in mijn gedachten zit moet wel gebeuren…
En het is gelukt.  Bovengekomen en ook weer beneden.

Nog even Lisette meegeholpen met appels schillen voor haar heerlijke appelcrumble. En verder de rest van het eten voorbereid.
Het lijkt of de conditie steeds iets beter wordt.

Ik ga binnenkort jullie uitleggen waarom ik niet tegen zoveel prikkels kan.
En hoe dat bij mij binnenkomt en hoe dat bij jullie binnenkomt.

Het is soms heel lastig uit te leggen dat ik soms moe word van praten en luisteren en met geluiden om me heen.
Ik wil toch beleefd blijven.

Maar ik zal een muziekfragmentje maken.
Misschien valt het dan beter te begrijpen.

Verder weer een goede dag gehad vol met herstel.
Op naar morgen.

Ik heb alweer goed geslapen.
Vandaag weer veel gedaan.
Mijn geliefde soldeerwerk maar eens opgepakt. Nou dat ging hartstikke goed.
2mm draadje op 1 mm draadje solderen… doe het maar eens na. Met een hoofd zonder gevoelshersenen hahaha.  Ik moet er nog wel een stuk of 10. Dus we gaan rustig door.
Ook nog weer heerlijk in hert zonnetje gelopen. Gaat steeds beter. Voor dat het slechter met me ging moest ik altijd 10 minuutjes inlopen en dan kon de klik in 1 keer komen. Dan ging het lopen bijna vanzelf. En die klik zou ik vanochtend toch bijna hebben. Maar ik was al weer zo moe geworden dat ik maar gestopt ben. Het geeft me wel de hoop op veel beter als de conditie wat is verbeterd.
Ook is de mensendieck therapeut nog geweest. Heeft me nog snel wat tips kunnen geven. Maar daar ga ik een heel programma mee starten.
En het leukste is natuurlijk dat Myrthe en Danique weer thuis slapen. Hele verhalen hebben ze. En Myrthe heeft ook nog een nieuwe driewieler. Geweldig.
Helaas wel een beetje veel prikkels voor mij. Maar dat went hoop ik wel.
Lisette heeft zich ontpopt tot een ware keukenprinses, het eten smaakt heerlijk. Ik zou er jaloers van worden. Maar ja, sommige dingen moet je maar even accepteren. En zolang het uitstekend smaakt mag je niet klagen.
En ik heb ook nog 2 bedank schilderijtjes gemaakt voor de klassen van Myrthe en Danique.  De kinderen hadden zulke lieve verhaaltjes en tekeningen gemaakt, die moest ik even bedanken.
Misschien doe ik wel weer veel te veel… Maar ik zit zo vol plannen. En ik heb tegen Lisette gezegd, ga maar lekker weg, iets voor jezelf doen,  Geocachen enzo. Dus, niemand die me dan afremt hé…
Ach het gaat gewoon goed.

Gisteren kwam onze huisarts langs om de hechtingen eruit te halen. Dat ging prima.
ik geloof 37 stuks.  Er zit nog wel een bobbel vocht tussen de huid en de schedel.
Maar dat hoort zo. Kunnen ze allemaal leuk zeggen. En Ridderbos vertelde dat de koorts die ik soms heb ook wel te verklaren was. het lichaam probeert alle afval stoffen te verwerken en dat gaat gepaard met wat verhoging.
Ben ik ook weer gerust.
Ook nog weer een stukje buiten gelopen, lekker fris en het ging prima.  Moest van Lisette terug komen want ik moest het niet forceren…Het begon net lekker te gaan.
‘S avonds is Sigrid weer geweest en gaat nu voor een gouden lintje want ik heb al weer goed kunnen slapen.
Vrijdag komt Petra mijn oude mensendieck therapeut bij mij op bezoek. En dan gaan we eens kijken wat er allemaal vast en los aan me zit. En welke houding ik maar eens moet gaan aannemen.
Ha.  Eindelijk zelf  eens flink aan de slag! Kost wel bulten energie maar die haal ik wel uit alle kaarten, reacties , Myrthe en Danique  (kop op papa je kunt het wel)  Mijn ouders en schoonouders , familie en vrienden en mijn rots in de branding Lisette, en de Ene die altijd bij je is!

Wilbert heeft vannacht weer prima geslapen. Lekker gedoucht en ontbeten. Hij is daar wel een beetje moe van geworden dus hij ligt nu lekker op de bank te slapen. Hij wilde straks weer even met zijn treinbaan aan de slag, dus dat is een goed teken! Myrthe komt gezellig hier vanmiddag, Danique helaas niet want die is een beetje ziek geworden dus zij moet even in quarantaine bij oma 🙂
We gaan straks nog even een stukje lopen want het is prachtig weer!
Lisette

Maandagmiddag kwam dr. van den Brink ons de uitslag van het weefselonderzoek vertellen. De tumor was helaas toch graad 4. Dat was, ondanks dat de kans groot was, toch schrikken. We besloten daarop lekker naar huis te gaan omdat ze in het ziekenhuis ook niets aan zijn hoofd/nekpijn konden doen en de koorts ook verdwenen was. Eenmaal thuis bleek dat Wilbert toch teveel achter de laptop had gezeten, teveel gelopen en natuurlijk ook teveel spanning had gehad. Hij kreeg weer enorme hoofdpijn. Toen kreeg ik ineens een ingeving: onze vriendin Sigrid heeft eens een sportmassage-cursus gedaan, wellicht kon zij Wilbert helpen door alles los te masseren. Dus om 22.00 uur belde ik haar en ze kwam direct. En na een uurtje masseren was de pijn al wat minder en de spieren zeker losser. Wilbert viel als een blok in slaap en heeft (na 2 keer wakker te zijn geweest) uiteindelijk doorgeslapen tot 8 uur! Hij was er zelf helemaal verbaasd over en is heel dankbaar: Sigrid verdient een lintje! Gelukkig komt ze vanavond weer…
Verder is vandaag druk maar goed verlopen. Wilbert is de hele dag beneden geweest. Bezoek gehad van dr. Ridderbos onze huisarts, hij wilde graag weten hoe het nu ging. Daarna kwam ds. Nelleke Beimers langs, met haar kunnen we altijd heel fijn praten. Om 15.15 uur heb ik de kinderen uit school gehaald en Wilbert vond het heel fijn hun verhalen te horen en ze lekker te knuffelen. Om 16.00 uur kwam de nieuwe driewieler van Myrthe: een supermooi paars/zilveren fiets met 8 versnellingen! Supertrots fietste ze ermee om het huis.  Daarna kwam onze vriend Nico ook nog even langs om te bekijken of de stratenmakers van de gemeente het paadje van stoep naar parkeerplaats goed gelegd hadden vanochtend. Om 17.00 uur kwamen mijn ouders de kinderen weer ophalen, Danique wilde niet mee maar de belofte dat ze morgen weer mocht komen hielp een beetje.
Wilbert heeft daarna een uurtje geslapen terwijl ik zalm met pasta en broccoli maakte. Daar heeft hij van gesmuld, heel wat beter dan het ziekenhuisvoedsel!

De accu was vanochtend helemaal leeg.
Ik had heel slecht geslapen. Heel veel pijn gehad.
Je hebt dan die kl.. schaal waar ik het helemaal mee heb gehad die loopt van 0 geen pijn to 10 ondraaglijk. Ik zat steeds rond 8.
En dan raakt de accu snel leeg. Medicijnen kon niet meer had alles al gehad.
Dus tanden op elkaar en kreunen maar…
Ben er tijdens de nacht achtergekomen dat het mijn nek is.
Dus steeds omdraaien kussen verplaasen proberen te ontspannen en toen lukte het slapen steeds beter.
Maar 6:30 was bij bij echt alles over en uit. En moest ik mijn rots bellen. Die heeft door de telefoon mij nog een beetje kunnen oppeppen.

En het verzorgend/verplegend personeel is super hier. Want Alja kwam met een warme kruik voor in de nek. Die gaf gelijk al ontspanning.
Had ook al ideeen over wat extra andere medicatie waar de nek niet zo verkrampt.

Het eten kwam, de medicijnen kwamen.
Mijn rots Lisette was er!
Toen begon de accu weer iets op te laden. Het is namelijk een oude loodaccu. En dat duurt soms even. En daar heb je soms ook wat extra’s voor nodig.

En mijn vader en moeder kwamen nog en daarna nog Dr. Van Den Brink om de accu nog even op z’n plek te schoppen. Was niet nodig want het mannetje weet wel dat hij een volle accu moet gebruiken.
Maar de oude loodaccu was weer aan het laden en er zat weer stroom in.

Ik ben hem gelijk gaan gebruiken…Stukje gelopen heupen draaien. weer gelopen.
Ik heb nu zelfs een nieuw bed. Elektrisch tegen doorliggen, want ik heb zo’n dunne huid.

En nu zit ik zelfs alweer te typen.

Maar ik moet zeggen, ik heb niet zo’n zin om straks te gaan slapen.

Ik ben er nu eigenlijk wel aan toe om zelf te gaan vechten oefenen en de rest!
En niet meer in een bed leeg uit de nacht te komen.

Vrijdagavond 20 januari kreeg Wilbert helaas koorts. 38.5. Ik heb toen met veel moeite een neurochirurg van het VU-Amsterdam te pakken gekregen. De koorts kon duiden op wondontsteking of hersenvliesontsteking. Maar de symptomen die daarbij horen had hij niet. Mocht het ’s ochtends nog steeds niet verbeterd zijn, dan moesten we contact opnemen met de huisartsenpost.
Vannacht is het wel goed gegaan maar Wilbert stond op met knallende koppijn en als hij ging staan werd het nog erger. Ook veel bonzen, kloppen in zijn hoofd. Nog steeds iets verhoging. Huisarts is gekomen: hij zag geen neurologische afwijkingen maar adviseerde toch om voor de zekerheid naar het ziekenhuis te gaan. Wilbert is daar met de ambulance heen gebracht, naar D3 afdeling neurochirurgie, lekker een kamer voor zichzelf met heel lief en betrokken personeel! (ja dat het hier anders is dan in Amsterdam dat wisten we!) Een verpleegkundige Geertje herkende hem zelfs nog van 9 jaar geleden en wist zelfs nog dat ik toen zwanger was en waar hij werkte!
Hij heeft meteen een CT scan met en zonder contrastvloeistof gehad. Later kwam neurochirug dr. vd Brink met de uitslag: scan ziet er goed uit. Er is niets verontrustends aan de hand. Hij moet nog blijven tot maandag en dan kijken ze verder. Inmiddels heeft hij bijna geen koorts meer en heeft al rondgelopen over de afdeling. Ook voelt hij zich al een stuk beter. En hij is vooral blij dat er nu echt geluisterd wordt en dat hij erop kan vertrouwen dat de medicijnen en pijnstilling vanzelf goed gaan.

Lisette