Ik ben in volle voorbereiding voor de Schotland vakantie. Korte en steeds langere stukken lopen. Gaat best goed. Op dat moment. Maar O wee de volgende dag. Dan is alles stijf. Voet wil niet mee werken. En dan toch maar weer even een stukkie lopen. Want ik ben toch nieuwsgierig hoe het gaat…Nou, eigenlijk de eerste 3 minuten de welbekende K met P. Dan wat beter. En op het laats dan denk ik Schotland ik kom eraan. Herstellen doen we thuis wel weer.
Vandaag geen chemo meer.
Net weer een stukje gelopen. Maar het valt niet mee. Moe van de chemo
. En de heup en ribben helpen ook niet mee. Ik kan lopen, maar daar is dan is dan ook alles mee gezegt. Voorheen naar de Milligerplas. Nu een blokje om het huis. Maar we bliijven oefen. Hopelijk straks weer een beetje beter voor Schotland.
De moeheid zal wel overgaan. Maar de heup zal wel langer duren.
Soms wel frustrerend hoor. Gewoon een blokje om….Wat al zo veel energie moet kosten.
Maar Lisette verzorgt me goed hoor
, straks weer lekker appelcrumble….
Vechten, Strijd, Rust
Afgelopen zondag sprak ik met iemand. We hadden het over het gevecht tegen je ziekte.
Hij heeft ook een ziekte. En doet alles wat hij wil, kan niet stil zitten gaat een zware 4-daagse tocht maken met een overnachting op een berg. Is eigenlijk niet ziek. En zo kwamen we ook op het onderwerp vechten. Vechten tegen wat? Of de strijd opgeven. Het heeft met elkaar te maken, maar is voor mij niet hetzelfde. Ik zal het proberen uit te leggen.
Ik heb mijn rust gevonden zei ik. Hij dacht: het leek op opgeven, ik vecht niet meer. Maar ik heb de strijd niet opgegeven!
In onze maatschappij betekent vechten iets wat lichamelijk is, iets negatiefs, ergens tegen.
Ik heb mijn zwaard neergelegd, ik weet dat ik niet kan vechten tegen iets wat niet is te overwinnen, waar ik geen macht over heb, wat heel veel energie kost.
Mijn geestelijke strijd gaat door. Ik wil Leven, en dat in de grootste zin van het woord! Niet alleen leven door oud te worden, maar juist Leven door mee te maken, te beleven, er te zijn . Niet alleen voor mijzelf, maar juist ook voor een ander. Soms moeilijk. Maar wanneer de geest de energie krijgt lukt dat. En wanneer het zwaard is neergelegd komt er de rust, en is het gevecht al eigenlijk gewonnen, en kan het Leven beginnen.
Ik kan nu heel blij worden wanneer Lisette een wandeling maakt in het bos met de kinderen. Mooi weer, vogeltjes fluiten. Ik zit thuis, ribben geneusd, lopen gaat slecht. Maar ik vecht er niet tegen. Mijn geest is sterk. Ik vind het heerlijk dat mijn familie gelukkig is. Dan ben ik het ook. Natuurlijk zou ik ook graag in het bos willen lopen, maar ik weet dat dat nu even niet lukt, dat zwaard leg ik neer. En daarom Leef ik des te meer!
Eerst even wat nieuws…
Lopen ging slecht na de aanrijding. Veel pijn aan de heup en ribben gehad. En de wond aan de elleboog deed ook flink zeer. Woensdag bij de huisarts geweest om de hechtingen eruit te laten halen. Heerlijk…..
Hij vond dat de wonden er vrij goed uitzagen. Nou ik zal maar geen fotootje plaatsen.
Nog even gevraagd of het knakken van mijn ribben ook normaal was. Ja….
Lekker dan.
En wat mag ik niet doen? Vallen.
En wat moet ik juist doen? Alles, bewegen bukken, tillen… Ja..Ja..
Gisteren (donderdag) weer bloedprikken. En dat was heel goed. 125. Betekent dat ik weer kan starten (deel 1 van let’s Rock….) Maar de klapperrrr komt nog.
‘S middags kreeg ik me toch een pijn in de blaas en rug. Blaasontsteking dacht ik eerst. Maar later wist ik het wel…Niersteenaanval….Tjonge wat een pijn.
Maar ’s avonds nog veeeeel erger, ik stond op de kop. Ik heb alles geslikt, paracetamol, diclofenactablet, zetpil….Liggen, zitten op de kop, rollen, kreunen. En toen zakte het af…………
Even plassen in een maatbeker…Yep, gruis, “dat was het” zei ik tegen Lisette.
Nou kijk maar eens wat ik vanochtend heb moeten lozen!!!
Let’s Rock!!!!
Voor de grootte even 10 eurocent ernaast neergelegd
Nou valt wel mee. En narrig ben ik eigenlijk nooit. En mijn hersentjes zijn een tijdje geleden al geschud…hahaha.
In en uit bed gaan is het lastigst. Maar verder gaat het best wel. Al weer een stuk je om het huis gelopen, op techniek, hahah. En ik kan zelf mijn sokken alweer aandoen. Is belangrijk…Zelfdoen….
En nu sta ik alweer in de keuken. Pannenkoeken bakken. Ja vrijdag middag he. Gaat gewoon door. En wat ik wil moet mijn lichaam wel doen. Af en toe een rare kreun uit de keuken. Wanneer ik even moet bukken of een draai maak.
Tandjes op elkaar. Martijn zei nog, heb je die nog wel? Nou ik denk dat dat het volgende project gaat worden. Dat heb ik namelijk nog niet gehad.
Hoe voel je je de dag na een aanrijding.
Dat ligt eraan… Ik ging er vanuit dat ik heel, heel veel pijn zou hebben. Dan valt het nu dus mee. Alles doet wel zeer. En ik ben ook wel moe. Lopen kost machtig veel moeite. Maar het gaat wel. En ik heb eigenlijk best goed geslapen. (Ik mag van Lisette eigenlijk niet zeggen dat het wel meevalt, ze vind van niet…)
Blijven bewegen, door de pijn heen. Heb ik van mijn huisarts. Dan gaat alles het snelst over en wordt je het minst stijf.
Ik hou de moed erin. Zoals altijd probeer ik er de lol er maar van in te zien. Hahaha…..
Wat ik altijd heb proberen te voorkomen door voorzichtig te zijn. En ik altijd heb gevreesd. Is me nu toch overkomen.
Ik ben aangereden.
100 meter van mijn huis op de rotonde door een auto. Ik zat zelf op de scootmobiel. En ik kon geen kant meer op. Probeerde nog uit te wijken. Maar helaas. Tegen de vlakte.
Heel veel schrik, want ik dacht gelijk aan breuken en diepe wonden. Scootmobiel lag op me. Veel pijn…
Gelijk mensen om me heen. Nek stabiel houden. Maar dat viel mee, dacht ik zelf. Ambulance was onderweg politie was er al veel eerder.
Zelf dacht ik dat mijn heup aan gort was.
In de ambulance bleek ik een diepe wond in mijn rechter scheenbeen te hebben.
Mijn linker elleboog een flinke lap vel eraf. Bloeden als een rund.
Een flinke kneuzing aan mijn linker heup.
En een mogelijk ribbreuk. Dus naar het ziekenhuis. Foto’s maken.
Gelukkig geen breuken. Dus gekneusde ribben, erg pijnlijk.
Nu nog hechten. Dat hebben we dus maar zonder verdoving gedaan. Want de huid was erg dun. En elk prikje is er 1 te veel. Even de tandjes op elkaar. De arts heeft er een kunst werkje van gemaakt. Maar een model word ik niet meer hoor.
Nou…Nu lig ik op de bank, slik paracetamol, doet het zeer als ik lach, hoest, nies, beweeg, lig, zit, drink, opsta, had ik al lach gezegd?……Ik kan me nu op morgen verheugen. De artsen hebben me verzekerd dat de pijn nog erger zal zijn. Jippie.
Vandaag bij de neuroloog geweest. Ik had namelijk weer een MRI scan gehad. Voor controle hoor.
En de uitslag was goed! Gelukkig. Dit betekent dus dat alles goed aanslaat.
Het klopt ook wel hoe ik me voel. Geen gekke dingen uitval, epileptische aanvallen doofheid. Alleen maar de moeheid van chemo soms.
Dus we hebben net een taartje op.
Ik ben nu klaar met alweer een chemo kuurtje.
Dit is toch wel een wat lastigerkuurtje tot nu toe. Maar ja, ik wil ook weer teveel. Ik zal het maar niet aan de oncoloog vertellen: tijdens een chemo 3km door het bos lopen. Volgende dag Milligerplas. Dag daarop met Lisette cachen bij Nunspeet in het bos en op de heide. Ik was helemaal op. Niet normaal.Maar het was wel mooi op de heide en de kleine paadjes. Toch maar weer even gedaan. ’s Middags thuisgekomen op de bank gaan liggen en er niet meer afgekomen. Hele nacht als een blok geslapen. En nu gaat het wel weer, maar nog moe!
Chemo is niet voor mietjes!
Jammer dat de dingen die je nu doet een strijd tegen jezelf aan het worden is. Bij alles wat je doet zeg ik: je kan het wel. En daar door vergeet je vaak te genieten van wat je dan aan het doen ben. Blijft heel lastig. Alles wat ik doe kost veel energie. Elke stap die ik zet kost moeite. Maar doe ik het niet dan kom ik nergens en zie ik niets. Dus heb ik het er wel voor over en zet ik de stappen maar met een lach 
De chemo is weer gestart. Ik was even vergeten dat je daar moe van wordt. Kon mijn ogen bijna niet open houden. Maar we gaan gewoon door.
Misselijkheid is wel te houden. Maar soms moet je maar niet over eten praten….
Zal morgen een verhaaltje schrijven en een fototje laten zien met mij en Danique op de rug!
